Kamikaze

ตอบเมื่อ: 13/08/2553 เวลา 20:07 น. เรื่อง: นิยายเรื่อง Sweet (lo..) Boss (Boy) ตอนที่ 2 U make me crazy ****Sweet (lo..) Boss (Boy) ตอนที่ 2 U make me crazy***

ตอนแรก Sweet lo.. Boss Boy คลิกเลยค่ะ

[url=[url=http://upic.me/show/15685778][/url

[url=[url=http://upic.me/show/15708890][/url

[url=[url=http://upic.me/show/15686379][/url



********Jinny:say***********

อ่า... หลังจากเมื่อวานที่ฉันที่ฉันได้ตระเวนหางานจนในที่สุดฉันก็ได้ขุดพบหลุมศพของฟาโลห์ 5555555(หน้าเกลียด:คนเขียน)
ตอนนี้ฉันเพิ่งเลิกเรียนค่ะพอดีมีเรียนช่วงเช้าตอน 9 โมง แล้วเลิกบ่าย 2พอดี เดี๋ยวฉันก็จะเตรียมไปทดลองงานแล้วค่ะ
"จินแน่ใจหรอ ว่าจะทำงานจิงๆอ่ะ" เสียงเพื่อนสุดที่รักถามขึ้น(พิมเองค่ะ)
"แล้วจะให้ทำไงได้ล่ะไอ้เราก็ย้ายมาอยู่หอแล้วด้วย"ฉันตอบพิมพลางเดินคุยกันมาเรื่อยๆจนมาถึงหน้า มหาลัย
"เอางี้เดี๋ยวเราไปส่งน่ะ"พิมเสนอ
"โอ๋ย..ไม่ต้องหรอกงานมีเยอะนิ พิมกลับไปทำเหอะ ไงเดี๋ยวเจอกกันพรุ่งนี้นะ ไปล่ะ"
"เอ๋า..เดี๋ยวดิจิน" พอฉันพูดจบฉันก็วิ่งไปรอรถตู้ไม่ได้สนใจพิมเพราะไม่อยากดึงเพื่อนมาเกี่ยวกับปัญาหาบ้านแตกค่ะ

............30นาทีต่อมา..
เออ่.ฉันยืนรอรถมาเป็นชาติแล้วนะโว้ยยยยยยยยยย เมื่อไรม้าน จา มานฟ่ะ กะว่าจะกลับไปที่หอแล้วอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าแล้วค่อยไปเข้างาน
แต่ต้องมายืนซังแป๋ะอยู่เงี้ยนะ โอ๋ ชีวิต
"แล้วจะเอาไง แกขับรถมาชนพวกข้าเส้ยท้ายไปหมดแล้วเนี้ย"
ฮึ่ยฉันได้ยินเหมือนเสียงมีเรื่องกันเลยอ่ะ เสียงมันมาจากลานจอดรถนี้ เอิ่ม ไปดูหน่อยดีกว่า
"ก็บอกว่า แกอ่ะคำมาปาดไม่เห็นป้ายไงว่าห้ามปาดมานี้"เสียงผู้ชายที่ใส่ชุดนิสิตพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงเบื่อหนาย
"อย่า มาทำหน้าจองหองเอาไง 10 รุม 1" แล้วไอ้พวกชั่วทั้งหลายก็กระโจนเข้าหาผู้ชายคนนั้น เฮ้ย! ได้ไงอ่ะ 10 รุม 1 เขาไม่ไหวแน่ ไอ้หยา @#$$%%^&&**(*)_(_)+_*^^$# หัวสมองฉันเบอลแล้วค่ะจะเอาไงดี ฉันยิ่งไม่ชอบเห็นคนโดนทำร้ายด้วยดิ ตอนนี้ผู้ชายคนนั้นโดนล็อกแขนไว้เพื่อให้อีกคนที่เหลือต่อยได้สะดวก(มันยังอธิบาย)เอาว่ะ ลุยเป็นลุย
"หยุดนะอย่าทำอะไรเขา!!) เออ่รู้สึกว่าหายนะกำหลังจะมาเยือนสายตานับสิบที่กำลังลุม1 อยู่นั้นมองมาที่ฉันด้วยสายตาที่บอกว่า 'เสือกไรด้วย' เพราะฉันตะโกนออกไปสุดเสียง
"ใครว่ะ" อีกคนในกลุ่มถามเพื่อนมัน
"หน้าตาดีแบบนี้สงสัยจะเป็นเมียไอ้นี้ว่ะ" ห่ะ มันพูดว่าไงน่ะ ฉันใส่ชุดนักศึกษาอยู่โว้ย
"อย่ายุ่งกับเทอนะ" ชายคนที่ฉันหมายจะช่วยพูดขึ้น แต่ดูว่าไอ้พวกนี้จะไม่สนใจคำพูดเขาเท่าไร
"อืม น้องสาว เอางี้ดีกว่าพี่จะปล่อยสามีหนูไปแต่ต้องเอาตัวหนูมาปรนิบัติพี่นะ
เฮ้ยไปเอาตัวยัยนี้มา"ไอ้คนนั้นสั่งลูกน้องมันให้มาจับตัวฉันแล้วลุมชายคนนั้นต่อไป
พวกมันเดินเข้ามาต่างกับฉันที่ก้าวถ้อยหลังพร้อมจะวิ่งอย่างเดียวตอนนี้น้ำตาฉันไหลพรากแล้วร้องตะโกนขอความช่วยเหลือสุดฤทธิ์
"ปล่อยน่ะ ช่วยด้วย ค่า!!" ฉันร้องเสียงดังตอนที่พวกมันมาจับฉันแต่ฉันกลับเป็นห่วงคนที่ถูกลุมมากกว่า เอ๋ะ ชายคนนั้นต่อยคนที่เข้ามาลุมเขาเดี๋ยงเลยอ๋าแล้วเขาก็เข้ามาต่อย ถีบ แตะ คนที่มาจับฉัน แล้วจับมือฉันให้วิ่งไปกับเขา
"มาเร็วเข้า" เขาสั่งพรางพาฉันวิ่งให้ไกลจากพวกนั้น แต่พวกนั้นก็ยังวิ่งตามมาติดๆ
กำ ฉันไม่น่าเข้ามายุ่งเลยอ่า ต้องมาซวยเพราะความอยากเป็นฮีโร่ของตัวเองแท้ๆ
"นี้วิ่งให้มันเร็วๆหน่อยดิ พวกมันจะตามทันอยู่แล้วน่ะ" ชายนิรนามพูดขึ้นทั้งๆที่พาฉันวิ่งไปด้วยให้ตาย สิ ฉันสูงไม่ถึง170 เลยนะสูงแค่168 ดูเขาดิสูงตั้งประมาณ185 up (สูงเอาโล่) อ่ะ เจ็บเท้าอ่ะให้ตายดิฉันใส่รองเท้าส้นสูง 3 นิ้ววิ่งเลยนะดูเขาดิ ใส่คอนเวิลส์ อ๋ากรองเท้ามันกัด นี้ฉันใส่ส้นสูง 3นิ้วมาวิ่งโอลิมปิกหรอว่ะ
"นี้ฉันวิ่งไม่ไหวแล้วอ่ะฉันเจ็บเท้า รองเท้ามันกัด!" ฉันบอกเขาทั้งๆที่เขาพาฉันวิ่งไปโดยไม่มีจุดหมาย(ขอบคุณ คิดดู วิ่งไม่มีจุดหมาย!)ไอ้พวกนั้นก็โคดอึดเลยมันจะวิ่งไรนักหนาว่ะ
"ถ้าเทอไม่วิ่งเทอจะมีสามีทีเดียวสิบคน!" โอ๋ ขอบคุณ ย๋ากๆๆๆๆๆๆๆฉันอยากน้ำลายฟูมปากตายจัง
"ฉันเจ็บเท้าจิงๆนะแล้วเราจะมีวิธีไหนที่จะทำให้เราหยุดวิ่งได้โดยที่ฉันจะไม่ต้องมีสามีหน้าตาเหมือนถูกธรรมชาติลงโทษแบบนั้นรึเปล่า"ฉันถามผู้ชายที่พาฉันมาลงแข่งวิ่งโอลิมปิกระดับประเทศโดยไม่ต้องไปคัดตัวให้เสียเวลา
"ขอโทษด้วย....ไม่มีจิงๆ" ตอบแบบนี้ฆ่าฉันให้ตายเลยเถอะ
"เทอไหวนะ" ยังมีหน้ามาถาม
"ไม้ไหวแล้วอ่ะ"ฉันตอบไปพร้อมเห็นเขาหันไปมองไอ้พวกที่ตามมาข้างหลัง ฉันก็เลยหันไปดูด้วยแว็ปหนึ่งรู้สึกว่าการวิ่งโอลิมปิกเราได้ผลแหะทิ้งระยะมาได้เยอะเลย(มันน่าดีใจมัยเนี้ย) แล้วชายนิรนามที่พาฉันวิ่งมาแล้วหยุด แล้วนั่งยอง ยอ เฮ้ยจะมาขอฉันแต่งงานไรตอนนี้มันไม่ใช่เวลานะ(ดูมันหลงตัวเอง ...อ่ะของฉัน)
"นี้ถอดรองเท้าเร็วเดี่ยวพวกมันตามทัน" หาถอดหรอ(นึกว่าขอแต่งงาน ชิ)
"มานี้..ไปเร็ว"ย๋ากเขาก้มลงถอดลองเท้าฉันแล้วเควี้ยงไปคนทิศคนละทาง
"อ๋าย ให้ตายดินายทำบ้าอาราย นั้นมันคู่ล่ะสองพันเจ็ดเลยนะ
"ไรของเทอเนี้ย(เขายังพาฉันวิ่งอยู่ค่ะ)ระหว่างรองเท้าคู่เดี๋ยวกับการไม่ต้องมีสามีคราวเดียวสิบคนเอาอันไหน!" แงๆ..พอวิ่งมาได้10ก.ก(เวอร์)เขาก็พาฉันลัดเลาะเข้าซอกตึกเพื่อไม่ให้ไอ้พวกนั้นตามทัน แล้วเราก็มาหยุดอยู่ตรงซอกตึก(จิงๆ)ด้วย
"มานี้" เขาดึงฉันเข้าไปกอดไว้เพราะตรงที่เขามีกล่องบังแต่ฉันไม่มีเพื่อไม่ให้พวกนั้นเห็น
"มันไปยังอ่ะ"ฉันถามเพราะตอนนี้หน้าฉันฝังตรงเข้ากับออมกอดของเขา
"ชู่..เดี๋ยวมันได้ยิน" เขาพูดราวกับกระซิบ(.(ชื่อคนที่พาจินวิ่ง).คงตะโกนมั้ง)
อา ฉันได้กลิ่นน้ำหอมจากตัวเขาด้วยอ่ะ เอ๋มองไปมองมา ก็หล่อเหมือนกันแหะ
"เห้อ..มันไปแล้ว(เขาพูดพร้อมปล่อยกอดฉันออก)ตกใจมากหรอ"เขาถามฉันเพราะเห็นตัวฉันสั่น
"ไม่หรอกตอนนี้ฉันเจ็บเท้ามากกว่า"ฉันตอบเขาไป
"ควรจะเจ็บหรอกน่ะ..ใครเขาใส่ส้นสูงเป็นฟุตวิ่งกันล่ะ" ตอบได้ใจมาก
"รองเท้าฉันสูงแค่ 3นิ้ว"
"ดีแล้วที่วิ่งเท้าเปล่ามาถ้าขืนยังสวมคู่นั้นวิ่งรับรองเทอมีสามีทีเดียวสิบคนแน่" มันยังพูดตอกย้ำกันได้อีกค่ะ ตั้งสองพันเจ็ด
" เออ่ ฉันชื่อจินนะ"ฉันบอกชื่อเขาไป
"อืมฉันชื่อ....."

******************************************************

อ่ะนั้นแน่อยากรู้แล้วใช่มัยค่ะว่าคนที่พาจินวิ่งนั้นเป็นใครจะเป็นเคนตะของเราหรือจะเป็นคนอื่นๆในกามิฯ (ผู้ชายน่ะค่ะ)ต้องติดตามตอนต่อไปน่ะค่ะ อ่านแล้วเม้นให้กะลังใจหน่อยน่า BY ROSE